Melekler
Bu aralar Meleklerle yakınım.
Okuyorum, hissediyorum, duyumsuyorum, hissediyorum ve konuşuyorum onlarla.
Anladım ki başımıza ne gelirse gelsin hep bizimle birlikteler.
Her iyi anımızda ve kötü anımızda bir nedenle bizimle birlikteler.
Ve olayları daha değişik görebilmemizi sağlamaktalar.
İyiki varlar, hayatım artık daha da güzel oldu.
İç huzuru yakaladım resmen.
Meleklere İnanın…
İnanmak
Bu sabah o kadar kötü uyandım ki, midemi deşiyor birileri sandım.
Sonra klasik mide ağrımlarından birini yaşadığımı hissedip, takmadım.
İşe gitmek için uyandığımda içimden bir ses doktora git, işe gitme dedi ve ben tereddüt etsem de o sesi dinledim.
Normalde olsa “iş önce gelir” der her ne pahasına olsun işe giderdim ama bugün doktorda soluğu aldım.
Sabahın 6:30unda.
Ve evet yine mide kanaması, yine iltihaplar, yine ilaçlar, serumlar…
Şimdi iyiyim, kendime geldim.
Daha önce olsa işe gitmedim idye içim içimi yer dururdu.
Stresten ölürdüm neredeyse bir kanamaya daha yol açacak kadar da stresli olurdum.
İlk defa bugün daha rahattım.
İnandım…
Benimle birlikte olan güçlere, beni yanlız bırakmayan güçlere inandım.
Daha huzurluyum ve ilginç ama yarın olsa daişe gitsem diye de bekliyorum 4 gözle. :)
Uzun zamandır yazmak istiyorum ama nedense de yazamıyorum.
Eskiden ne çok yazardım. En çok da hayallerimi…
Şimdi de var kurduğum hayaller ama eskisi gibi heyecanlı değiller belki de.
Gençlik işte:) Şimdi herşey değişti.
Düşünmem gereken ve çok sevdiğim bir kocam var, evimiz var, hayata dair planlarımız var.
Şimdiki hayaller biraz daha maddiyata dayalı oluyor haliyle.
Plan programsız yaşayamıyorsun nedense.
Ama eskiden öyle miydi?
Kurduğum tüm hayaller bedavaydı. :)
O zamanlar yaşadığım şehir, bulunduğum durum, arkadaşlarım…Herşeyimiz ortaktı.
İnsan büyüdükçe, kendi hayatını kurdukça ne kadar da azalıyor aslında.
Hele de evli olunca.
Evli olmak süper herkese tavsiye ederim ama yine de hayatın değişiyor tabii.
Neyse saptım konudan.
İnsan hayalleriyle yaşar unutmayalım. En başta da ben unutmiim.
Hayallerimiz hep çocuk kalsın;)
Pazar, evim, sıcacık çayım, sevdiğim… huzur bu:)
Bazen öyle şeyler istiyorum ki istediğim şeyden utanıyorum.
Bugün
Bugün kendimi çok melankolik, hüzünlü hissediyorum.
Baktığımda hayatımda her şey çok güzel maşallah ve inşallah bozulmaz.
Bugün sadece depresif müzikler dinleyip, battaniyemin altında, kahvemle ve ağlamak için peçetelerimle olmak istiyorum.
Ama çalıştığım için olamıyorum tabii:)
Hani böyle bağıra bağıra ağlamak istersin, için çıksın, öleyim ağlamaktan istediğin zamanlar vardır ya işte ben de o zamandayım bugün.
Nedendir bilmem…
Bilmek için belki deşmek gerek ama gerek yok:)
Özlediğim şeyler var tabii. Arada arkasında düşünüp, ağlamak istediğim şeyler var.
İşte ben de böyle bir gündeyim…
Biraz hüzünlü biraz depresif ama her şeye rağmen iyi;)
